COMODO BLOG

วันนี้อยู่บ้านคนเดียว หิว เลยเดินไปซื้อ วัตถุดิบมาทำ ผัดมาม่า

มีตำลึงข้างบ้าน ไข่เหลือในตู้เย็น 2 ฟอง มีมาม่าแล้ว เหลืออะไรเนื้อๆ

จึงไป 7-11

เคยสังเกตตัวเองกันมั่งมั้ย เวลาเดินเข้าร้าน 7-11 จะมีเส้นทางเดินยังไง

ตัวอย่างร้าน

ใครจะเป็นไงไม่รู้ ขอพูดถึงกรณีของตัวเองก่อน

แรกเลย เดินเข้าประตู 711 มาสายตาจะออโต้โฟกัสตู้น้ำทันที

และเดินตรงรี่ไปถึงจุดหมายโดยใช้ระยะทางที่ใกล้ที่สุด

ยืนมึนสักพัก ไม่รู้จะเอาน้ำอะไร แล้วก็เริ่มไปสนใจพวกขนมตรงแผงใกล้ๆ

และอาจจะหยิบอะไรขบเคี้ยวมาสักซอง (เอาไว้กินตอนดึก)

ต่อไปคือการเดินวนรอบร้านและมองหาอะไรบางอย่างที่เหมือนกับว่า

เราจะต้องมาซื้อให้ได้ แต่ว่านึกไม่ออกซะที สุดท้ายก็ไปหยุดที่ตู้นม

และก็หยิบนมอะไรซักอย่าง (เอาไว้กินตอนเช้า)

จากนั้นก็จะเดินวนทัวร์711อีกครั้ง จนสุดท้ายไม่เจออะไร ก็ไปหยุดที่ชั้นเครื่องเขียน

 ( .  .  . )

สุดท้ายก็ต้องเดินไปหยิบน้ำอะไรสักอย่างที่ในจิตใต้สำนึกสั่งให้หยิบ

แล้วก็กำลังจะเดินไปจ่ายตัง ก็ต้องไปแวะแผง CD กับ นิตยสาร

ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นของเดิมไม่ได้อัพเดท แต่ก็ขอยืนดูสักพัก อืมมม

แล้วก็ไปจ่ายตัง สายตาก็ต้องวอกแวกดูของที่วางๆแขวนๆที่เคาน์เตอร์

(จ้องเข้าไปสิ ถ่าน AAA)

จ่ายเสร็จ ถ้าเงินพอดีไม่ต้องทอน ก็จะยืนลังเลสักแปปนึง รอว่า พนง. จะให้ใบเสร็จรึเปล่า

(ปกติถ้ามีเงินทอนก็จะให้มาพร้อมเงินทอน)

แล้วการเข้า7-11ทุกครั้ง มันก็จะให้ผลคล้ายๆกัน

สังเกตดีๆตอนเข้า 7 ในจิตใต้สำนึกแรก มันหิวน้ำ เข้า 7 แล้วต้องได้น้ำไรซักอย่างออกมา

ปล.ไปซื้อใส้กรอกมาทำผัดมาม่า

อาบน้ำเสร็จ ร้อนมากเพราะผมเผ้ายาวรุงรัง เลยรวบไปมัดข้างหลัง

แอบตกใจนิดๆเพราะหน้าเป็นผู้หญิงขึ้นมา ยิ่งโบ๊ะแป้งลบรอยยับรอยย่นแล้ว

ก็ยิ่งโอเคเข้าไปใหญ่

 (พยายามวาดให้ดูดีและเหมือนจริงไปพร้อมๆกันที่สุดแล้ว)

จริงๆเป็นคนหน้าบานหัวเถิก เลยพยายามเอาผมปิดๆ

จริงๆเรื่องนี้ศึกษามานานแล้ว บางทีมองคนหน้าตาธรรมดา ก็จินตนาการในใจ

คนนี้แต่งนู่น แต่งนี่ก็ดูดีได้

จากโครงหน้าตาเดียวกัน

เลยสรุปเอาเองว่าหน้าตาเกือบทุกคน มีดีหมด ขึ้นอยู่กับว่าใคร

จะนำเสนอออกมาได้ตรงกระแสตลาดมากที่สุด

ทำมาม่าผัดไม่เป็น

ถึงกับต้องไปเปิดเนตดูวิธีทำผัดมาม่า มันต่างกันมั้ย

ได้แต่สั่งให้พ่อครัวทำ ไม่รู้เลยว่าทำเองมันจะยากง่ายยังไง

อุปสรรคแรกเริ่มที่การจุดเตาแก๊ส มันต้องใช้ปืนจุด แต่ปืนจุดก็ดันแก๊สหมด

หาไฟแช็คก็ไม่เจอ เดินหาทั้งบ้าน ไม่นึกเลยว่าไฟแช็คในยามขาดแคลน

จะหายากขนาดนี้ ในหัวนึกไปแล้วว่า จะเอาหินมาขูด ๆ . . . . . .

เดินหาไปมา ก็ดันไปเจอเข้า อยู่ข้างๆเตานั่นเอง

O h H W ! ! ! H O L Y  S H I T T T T

เริ่มด้วยการต้มเส้นมาม่า แล้วก็เริ่มเอาไส้กรอกหั่นชิ้นๆแล้วก็รวมๆลงกระทะ

ตามด้วยเส้น และผัก ตามด้วยซอสถั่วเหลือง ซีอิ้วขาว น้ำปลา น้ำตาล ผงชูรส ผงมาม่า

แล้วตู้มมมมม

(ภาพเหตุการณ์จริง)

โดยรวมแล้วไม่เหมือนกับที่คิดไว้นัก แต่ก็อร่อยพอกินเองได้ใช้ได้

ช่วงนี้เบื่อๆดี หลังจากลุยงานสรุปปลายเทอม ออกมาด้วยสภาพแสนสาหัส

แล้วก็ยังติดงานประกวดอนิเมชั่นของ AACP อีก งานช้างมาก

ให้เวลาทำหน่อยนึง บังคับ ให้ใช้ Freeware ที่ไม่เคยใช้ทำอีกต่างหาก

แต่แทนที่วันนี้จะนั่งทำงานให้ทันส่งดันมัวแต่นั่งเล่นเนต

หาโหลดเกมเก่าๆ สมัยสิบปีที่แล้วมาเล่น

แล้วก็นั่งหาไฟล์เก่าๆ นู่นนี่ บลาๆ เอ่ออออ...

ที่อยากอัพบล็อกวันนี้ก็เพราะมันร้างจากงานศิลปะมานานแล้ว

และมันก็คงยังต้องร้างต่อไป (อ่าวว..)

ข่าวดี สำหรับใครที่เผลอเข้ามาอ่านบล็อกนี้แล้วไม่ยอมเม้น ขอให้เจอตัง 1 บาท

ใครอ่านแล้วเม้น ขอให้เจอตัง 10 บาท

ใครอ่านแล้วเม้น แล้วให้ดาว ขอให้เจอตัง 100 บาท

ใครไม่ยอมเข้ามาอ่าน ขอให้ไม่เจอซักกะบาท 5 5 5 5

กรัก ๆ  ๆ

..........................สาธุ